مقایسه مقیاس پذیری افقی و عمودی

1 دقیقه میانگین مدت زمان مطالعه است

مقیاس پذیری یک برنامه را می توان با تعداد درخواست هایی که به طور همزمان می تواند به طور همزمان پشتیبانی کند ، اندازه گیری کرد. نکته ای که در آن یک برنامه دیگر نمی تواند درخواست های اضافی را به طور موثر کنترل کند ، محدودیت مقیاس پذیری آن است. هنگامی که یک منبع سخت افزاری حیاتی به اتمام می رسد و به ماشین های مختلف یا بیشتری نیاز دارد ، این محدودیت به دست می آید. مقیاس گذاری این منابع می تواند شامل هر ترکیبی از تنظیمات پردازنده و حافظه فیزیکی (دستگاه های مختلف یا بیشتر) ، دیسک سخت (درایوهای سخت بزرگتر ، داده های “زنده” کمتر ، درایوهای حالت جامد) و / یا پهنای باند شبکه (کنترل کننده های چندگانه رابط شبکه) باشد. ، NIC های بزرگتر ، فیبر و غیره).

مقیاس پذیری چیست؟

بصورت خلاصه، مقیاس پذیری یک برنامه را می‌توان تعداد درخواست های قابل پشتیبانی در یک زمان، نام برد
محدودیتی که سیستم ها برای مدیریت درخواست های بیشتر دارند، به معنی مشکل در مقیاس پذیری می‌باشد.
بطور مثال زمان هایی که منابع سخت افزاری یک سیستم به اتمام برسد، این محدودیت بدست می‌آید.

برای رفع این محدودیت دو راه کلی وجود دارد، افزایش تعداد سیستم ها یا افزایش مقدار منابع که در این پست آنها را مقایسه می‌کنیم

مقیاس پذیری افقی و عمودی

مقیاس پذیری افقی (horizontall) به معنی بهبود مقیاس پذیری با افزودن ماشین یا سیستم جدید، به منابع می‌باشد
درحالیکه مقیاس پذیری عمودی (vertical) به معنی بهبود مقیاس پذیری با افزایش منابع یک سیستم مانند RAM و یا CPU می‌باشد.

mhkarami97

نام های دیگر این دو عنوان بصورت زیر می‌باشد:

  • Horizontall : Scaling Out
  • Vertical : Scaling Up

مقایه مقیاس پذیری ها